Historia

Historia

Pierwsza wzmianka o architektonicznym symbolu potęgi, władzy i prestiżu politycznego Krakowa pochodzi z 1316 roku. W średniowieczu budowla była stale rozbudowywana. Rajcy miejscy w 1454 roku sprowadzili z Torunia mistrza Jana do prac przy budowie dachu, wówczas to najprawdopodobniej kończono prace przy budowie obiektu. Rozbudowywany jeszcze w XV stuleciu, a następnie powiększony o obszerną część renesansową w połowie XVI wieku, ratusz przetrwał do roku 1820, to jest do czasu zburzenia. W 1967 roku po kompleksowej konserwacji, która podkreśliła gotycki charakter budowli, obiekt przekazano w „administrację i użytkowanie” Muzeum Historycznemu Miasta Krakowa.
Do ponad 70-metrowej budowli, wzniesionej z cegły i kamienia, wchodzimy szerokimi schodami, ujętymi po bokach kamiennymi rzeźbami dwóch lwów, pochodzącymi z parku pałacowego w Pławowicach. Sala parterowa służyła niegdyś jako zasobny skarbiec, gdzie przechowywano insygnia władzy rajców oraz cenne przedmioty ze złota, srebra i cyny. Możemy w niej podziwiać unikatowy zestaw znaków kamieniarskich, zwanych gmerkami, pochodzący z 1444 roku. Gmerki to swego rodzaju zespołowy podpis rzemieślników wieńczący prace budowlane.
Do górnych pomieszczeń wieży prowadzą wąskie schody kamienne, zlokalizowane w grubości potężnego muru. Przestronna sala na pierwszym piętrze należy do najpiękniejszych wnętrz gotyckich w Krakowie. Restauracja przywróciła mu piękne sklepienie krzyżowo-żebrowe, resztki polichromii i ślady złoceń. Wzdłuż ścian znajdują się kamienne ławy, nad którymi w głębokości murów znajdują się wnęki, zwane almariami. Służą one obecnie jako miejsce eksponowania zachowanych detali kamieniarskich.
Sala na drugim piętrze została utworzona podczas jednej z większych konserwacji obiektu w minionym stuleciu. Jest najwyższą spośród wszystkich wnętrz wieży. W jej ściany zostały wmurowane kamienne elementy architektoniczne, odzyskane w czasie prac renowacyjnych. Dookoła sali ustawione są kamienne ławy; wyjątek stanowi ściana północna, na której usytuowano drewniany ganek.
Do pomieszczenia na trzecim piętrze prowadzą strome schody, po pokonaniu których zwiedzający może podziwiać z trzech okien wspaniały widok na panoramę Krakowa.
Po opuszczeniu sali na trzecim piętrze i po pokonaniu ostatniej partii stromych schodów dostajemy się na czwartą ostatnią kondygnację, położoną tuż pod drewnianym hełmem. Znajduje się tu dawny mechanizm zegara. Odwiedzający mają możliwość podziwiania wszystkich jego elementów. Dodajmy, że obecny mechanizm zegara sterowany jest falą radiową, odbierającą sygnały z nadajnika z Mainfligen, co zapewnia mu dokładność chodu zgodną z atomowym wzorcem czasu. W przypadku braku zasilania zegar zatrzymuje się i po ponownym dopływie energii ustawia automatycznie mechanizmy wtórne na właściwy czas. Zegar również sam zmienia czas z zimowego na letni i odwrotnie. Dzięki tym funkcjom mechanizm właściwie nie wymaga konserwacji ani obsługi.
W podziemiach pozostały jeszcze mury dawnych piwnic ratusza, które dawniej pełniły różnorakie funkcje. Główne pomieszczenie zajmowała słynna Piwnica Świdnicka, zwana również Indiami, gdzie rada miejska sprzedawała piwo i wino, przeznaczając dochód na cele własne. Jej nazwa została przyjęta od wybornego piwa śląskiego, sprowadzanego ze Świdnicy. Piwnica dotrwała prawie do czasów zburzenia ratusza, a od XVIII wieku zaczęła cieszyć się złą sławą wśród krakowian, którzy zaczęli ją nazywać świńską. Nazwy te znalazły nawet oddźwięk w aktach urzędowych, lustracjach i inwentarzach. Piwnica oddzielona była jedynie murem od lochów więziennych, z którymi sąsiadowała torturia, gdzie przeprowadzano śledztwa za pomocą wyszukanych tortur. Urzędował tu kat miejski, który przy pomocy ceklarzy potrafił wymóc każde zeznanie. Współcześnie piwnice ratuszowe również mają dwóch gospodarzy. W podziemiach wieży swoją siedzibę ma Scena pod Ratuszem, należąca do Teatru Ludowego, oraz kawiarnia. Dzięki udostępnieniu tych wnętrz miasto zyskało nowe, pełne tajemniczości miejsce, gdzie spuścizna dziejów i masywność ceglanej konstrukcji tworzą niepowtarzalny nastrój.

Rynek Główny 1, 31-001 Kraków
tel. (+48) 12 426-43-34, 12 61-92-335, 12 426-41-75
e-mail: krzysztofory[at]mhk.pl

Kierownik oddziału: kustosz Piotr Hapanowicz



Zobacz na mapie


Godziny otwarcia:

sezon letni (kwiecień – październik)
poniedziałek - niedziela 10.30-18.00
sezon zimowy
OD 7 MARCA
poniedziałek - niedziela 10.30-18.00
LISTOPAD - GRUDZIEŃ
poniedziałek - niedziela 11.00-17.00

UWAGA:
w dniu 1 maja 2018 oddział wyjatkowo czynny w godzinach 10.30-18.00.
OSTATNIE WEJŚCIE 30 MIN. PRZED ZAMKNIĘCIEM

KAŻDY PIERWSZY WTOREK MIESIĄCA WIEŻA RATUSZOWA NIECZYNNA

Ceny biletów na wystawę:

normalny 9 zł
ulgowy 7 zł
grupowy (ulgowy) 5 zł
grupowy (dorośli) 6 zł
rodzinny 18 zł (2 osoby dorosłe i 2 dzieci do 16 lat lub 1 osoba dorosła i 3 dzieci do 16 lat)
członkowie Klubu MHK - wstęp wolny

Ceny biletów od 1 maja 2018:
normalny 9 zł
ulgowy 7 zł
grupowy (ulgowy) 6 zł
grupowy (dorośli) 7 zł
rodzinny 18 zł (2 osoby dorosłe i 2 dzieci do 16 lat lub 1 osoba dorosła i 3 dzieci do 16 lat)
członkowie Klubu MHK - wstęp wolny

oprowadzanie 90 zł od grupy + bilety wstępu
lekcje muzealne 100 zł od grupy
warsztaty 120 zł  od grupy
lekcje w terenie 120 zł od grupy
lekcje w szkole 140 zł od grupy
zajęcia z Krzysztoforkiem lub Dorotką koszt warsztatu + 200 zł za udział aktora (od grupy)

Bilety można nabyć w kasie oddziału lub w Centrum Obsługi Zwiedzających, Sukiennice, Rynek Główny 1
Rezerwacja usługi przewodnickiej (oprowadzanie) na stronie www.mhk.pl.
Rezerwuj bilety
do MHK online