Misja i historia

Misja i historia

Z kolei w latach 1961–1967 został wykonany remont Wieży Ratuszowej, oddanej następnie w użytkowanie Muzeum, które urządziło tu udostępnianą sezonowo wystawę pamiątek związanych z władzami miejskimi.
W kolejnych latach nastąpiło poszerzenie stanu posiadania Muzeum, dla którego szczególnie ważne było pozyskanie w 1965 r. obszernego gmachu o znakomitej lokalizacji – Pałacu „Pod Krzysztofory” przy Rynku Głównym 35, dokąd zaplanowano przenieść poszerzoną stałą ekspozycję Z Dziejów i kultury Krakowa. Otwarcie nowej wystawy, przygotowywanej przez zespół pracowników, nastąpiło 21 lipca 1979 r. W Pałacu „Pod Krzysztofory” znalazły też siedzibę dyrekcja Muzeum, pracownie naukowe i magazyn zbiorów, mieszczące się dotychczas w siedzibie przy pl. Św. Ducha.
W 1969 r. w „Domu pod Krzyżem” (obecnie ul. Szpitalna 21) otwarto wystawę Z dziejów teatru krakowskiego. To trzecia wystawa stała Muzeum, która, z wyjątkiem lat 1978–1987, była udostępniana zwiedzającym. W kwietniu 2008 r. oddział zawiesił czasowo działalność wystawienniczą, co było podyktowane koniecznością wykonania niezbędnych prac remontowych w budynku przy jednoczesnej potrzebie konserwacji eksponowanych obiektów. Powodem były również planowane zmiany w koncepcji wystawienniczej. Oddział w „Domu pod Krzyżem” prowadzi nadal swoją działalność statutową, tj. badanie, zabezpieczanie i udostępnianie zbiorów, a także kontynuuje prace nad pozyskiwaniem nowych obiektów muzealnych. W roku 2015 planowane jest otwarcie w Domu pod Krzyżem nowej wystawy stałej, poświęconej dziejom teatru krakowskiego.
W końcu lat 60. Muzeum dysponowało jeszcze pomieszczeniami przy ul. Franciszkańskiej 4, co razem stanowiło kilka oddziałów. Kolejną wystawę stałą Militaria i zegary w zbiorach Muzeum Historycznego Miasta Krakowa otwarto w 1976 r. w „Kamienicy Krauzowskiej”. Jej powstanie było możliwe dzięki cennemu darowi prywatnemu – dużej kolekcji zegarów, spuścizny po kolekcjonerze, Władysławie Miodońskim. Była to ostatnia wystawa w tym miejscu, w 1985 r. została przeniesiona do Pałacu „Pod Krzysztofory”. Aktualnie kolekcja w istotny sposób dopełnia aranżację wystawy w Oddziale „Kamienica Hipolitów”.
Lata 80. zaowocowały dalszym rozwojem Muzeum. 26 listopada 1980 r. otwarto w wyremontowanej „Starej Bożnicy” kolejną ważną stałą wystawę, poświęconą historii i kulturze Żydów polskich. W 1982 r. została udostępniona w oddanym częściowo do użytku Muzeum „Domu Śląskim” przy ul. Pomorskiej 2 dawne cele więzienne gestapo, gdzie, w oparciu o posiadane już wcześniej pamiątki i przedmioty z okresu okupacji, urządzono stałą wystawę. Aktualna ekspozycja, niedawno poszerzona, nosi tytuł Kraków w latach 1939–1956.
W tym czasie planowano otwarcie „Muzeum Drukarstwa” w oddanym do użytkowania na rzecz Muzeum lokalu przy ul. Gołębiej, gdzie znajdował warsztat znanego introligatora krakowskiego, Roberta Jahody. Pierwszym krokiem mu tworzeniu Oddziału było urządzenie wystawy czasowej poświęconej historii oficyny. Mimo starań nie udało się utworzyć wystawy stałej i ostatecznie, wobec złego stanu technicznego pomieszczeń, Muzeum wycofało się z planu tworzenia Oddziału.
Jednocześnie w połowie lat 80. rozpoczęto przygotowania do tworzenia dwóch zupełnie nowych oddziałów muzealnych. W nowej rzeczywistości ustrojowej reaktywowało swoją działalność Bractwo Kurkowe (pod nazwą Krakowskie Towarzystwo Strzeleckie Bractwo Kurkowe) i zostały uznane prawa tej organizacji do własności budynku „Celestatu” w ogrodzie Strzeleckim (ul. Lubicz 16). W wyniku umowy zawartej pomiędzy Towarzystwem i dyrekcją Muzeum, przeznaczono ten gmach na pomieszczenie ekspozycji poświęconej historii Bractwa. Prace remontowe i przygotowawcze trwały kilka lat i ostatecznie w czerwcu 1997 r. otwarto nową wystawę: Z dziejów krakowskiego Bractwa Kurkowego.