Czas zbezczeszczenia. Grafiki Józefa Baua - wystawa w Aptece pod Orłem

    Zapraszamy w niedzielę 15 marca na godzinę 11.00 do oddziału Apteka pod Orłem (pl. Bohaterów Getta 18) na otwarcie wystawy Czas zbezczeszczenia. Grafiki Józefa Baua.
   W ramach obchodów 66. rocznicy likwidacji getta przed Marszem Pamięci zaprezentowane zostaną prace Józefa Baua ( 1920, Kraków – 2002, Tel Awiw) z teki Czas zbezczeszczenia.

   Józef Bau rozpoczął studia w krakowskim Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych w 1938 roku. Przerwał edukację w grudniu 1939 roku, kiedy gubernator dystryktu krakowskiego nakazał usunąć uczniów i studentów żydowskich ze szkół publicznych. W 1940 roku uniknął wysiedleń, przebywając wraz z młodszym bratem Marcelem na terenie Olszy. Po utworzeniu getta nielegalnie przedostali się na jego teren i dołączyli do reszty rodziny. Zamieszkali w budynku naprzeciw apteki przy placu Zgody 1. Przebywanie w getcie bez dokumentów oznaczało dla nich nie tylko brak przydziałów żywności, ale także pozbawiało ich możliwości zatrudnienia i groziło wywózką do obozu zagłady w Bełżcu. Po kilku nieudanych próbach nielegalnego zarobku, Józef postanowił wykorzystać swoje umiejętności zawodowe i zająć się rysowaniem wizytówek. W oknie pokoju wywiesił szyld „Grafika Użytkowa”. W tym czasie policja żydowska poszukiwała rysownika dla potrzeb urzędów niemieckich. Umiejętności zawodowe ocaliły mu życie. Zaczął pracować jako kreślarz, rysując i pisząc gotykiem wizytówki, szyldy dla urzędów, opisy akt, teczek biurowych. Otrzymał kenkartę. Wykorzystując możliwość dostępu do legalnych materiałów, przygotowywał fałszywe pieczątki i inne dokumenty dla członków Żydowskiej Organizacji Bojowej. Na polecenie SS-Hauptscharführera Wilhelma Kunde sporządził plan getta. Posiadanie kenkarty i praca kreślarza nie wystarczyły, by otrzymał blauschein („niebieską karteczkę”) – dokument potwierdzający zgodę na pobyt w getcie. Bezpośrednio po naniesieniu poprawek na planie, wyprowadzono go z biura Żydowskiej Samopomocy Społecznej na dziedziniec „Optimy”, gdzie gromadzono przeznaczonych do wysiedlenia. Uratowany dzięki interwencji matki u komisarza getta Dawida Guttera. Wraz z innymi mieszkańcami getta został wysiedlony do obozu w Płaszowie. W obozie pracował jako kreślarz planów w biurze budowy obozu. Tam też poznał i poślubił współwięźniarkę Rebekę. Przeżył wojnę uratowany przez Oskara Schindlera. Matka artysty Cyla Bau została zamordowana w obozie w Bergen-Belsen w 1945 roku, ojciec Abraham zginął w KL Płaszów w 1943, brat Ignaś został zamordowany w getcie w Krakowie w roku 1942.
   Po wojnie Józef Bau ukończył Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Krakowie. Pracował jako grafik i ilustrator w prasie krakowskiej. W 1950 roku wraz z żoną Rebeką i trzyletnią córką wyjechał do Izraela. Pracował jako grafik w Brandwein Institute w Hajfie oraz dla rządu izraelskiego. W 1956 roku otworzył własne studio w Tel Awiwie. Jest autorem projektantów wielu tytułów filmów izraelskich z lat 60. i 70. Zapoczątkował produkcję filmów animowanych w Izraelu. Zbudował małe kino przy ul. Berdyczewski 9, w którym pokazywał swoje filmy. W jego studio obecnie znajduje się muzeum.
   Był członkiem Stowarzyszenia Izraelskich Malarzy i Rzeźbiarzy, Stowarzyszenia Reżyserów Filmowych i Telewizyjnych oraz Stowarzyszenia Pisarzy Izraelskich.
   Miał dwie córki i czworo wnuków.Prezentowane grafiki odnoszą się do osobistych doświadczeń artysty. Przywołane z pamięci ekstremalne przeżycia, ujęte w pełne humoru scenki z życia obozowego, zawierają bardzo czytelne przesłanie i mocno zapadają w pamięć.
   Od ostatniej prezentacji grafik Baua w Aptece pod Orłem upłynęło siedemnaście lat. Czy grafiki wzbudzą dziś podobne zainteresowanie jak w 1992 roku? Wówczas żył jeszcze autor — krakowski Żyd ze wzruszeniem wspominający Kraków i mieszkanie przy ul. Kremerowskiej. Wówczas świat nie poznał jeszcze filmu Spielberga o Oskarze Schindlerze. W 1992 roku do Polski dotarły pierwsze egzemplarze książki Józefa Baua. Właśnie w Aptece jeden egzemplarz został przekazany Stevenowi Spielbergowi, którego zafascynowała scena ślubu dwojga więźniów: Józefa i jego ukochanej
Rebeki  w obozie płaszowskim — ten ślub pokazał Spielberg w swoim filmie.